wtorek, 10 czerwca 2014

♦ 03 ♦

Szczerze mówiąc, okropnie się bałam wchodząc do jego sali. Cholera wie, co mógłby mi zrobić po ostatniej akcji. Co prawda, szyja mnie nie bolała, a siniaki bardzo słabo pulsowały, ale takiemu Zayn'owi mogą przyjść różne dziwne rzeczy do głowy, prawda? Pokazał już, na co go stać.
Podeszłam do jego łóżka i czekałam aż coś powie, on jednak za każdym razem gdy otwierał usta, zamykał je za chwilę, jakby sam nie wiedział co ma powiedzieć. Właściwie nie dziwiłam mu się, ale nie oczekiwałam przeprosin. Mógł... Nie wiem, powiedzieć że potrzebuje czegoś do picia, albo zapytać o Josh'a... Policja pewnie już u niego była, ale domyślał się, że rozmawiali także ze mną więc mógł również zapytać o to, czego chcieli się ode mnie dowiedzieć. Cóż... Jak już wcześniej było wspomniane - po Maliku można się wszystkiego spodziewać.
- Przepraszam - jednak nie tego. Spojrzałam na niego, kiedy wypowiedział to jedno, krótkie słowo, a on patrzył na mnie z taką szczerością w oczach, jakiej nigdy u nikogo wcześniej nie widziałam.
Nie wiedziałam co powiedzieć więc po prostu przystąpiłam z nogi na nogę i oczekiwałam, że powie coś jeszcze. On tymczasem wysunął spod łóżka krzesełko i kazał mi na nim usiąść, wykonałam jego prośbę. Wskazał ręką na chustkę, którą miałam zawiązaną na szyi.
- Co to? - zapytał, a jego głos był zachrypnięty i bardzo słaby, ale nie dlatego, że aż tak ucierpiał w tym wypadku. Był po prostu przygnębiony.
- Chustka, nie widzisz? - westchnęłam, ale nie chciałam, by zabrzmiało to ironicznie.
- Zdejmij - powiedział, a ja nie do końca wiedziałam czy dobrze usłyszałam, spojrzałam na niego gwałtownie i zamrugałam kilka razy - Zdejmij to - skinął głową w moją stronę - Chcę zobaczyć.
- Mów jak człowiek, Zayn. Nie jesteś dzieckiem.
- Nie każ mi samemu tego zrobić - syknął przez zęby. Nie chcąc dłużej się z nim kłócić po prostu dałam za wygraną i zdjęłam chustkę z szyi.
Przyglądał mi się dłuższą chwilę patrząc to w moje oczy, to na szyję. Westchnął i zacisnął mocniej zęby. Widać było po nim, że bił się z własnymi myślami, że żałował tego, że mnie tak potraktował poprzedniego dnia. Czułam się dosyć niezręcznie, kiedy tak przyglądał się swojemu "dziełu", ale cóż miałam zrobić? Chciałam od razu zawiązać szyję, by przerwać ten moment, ale złapał mnie za rękę i podniósł się z łóżka. Usiadł na nim i długą chwilę mi się przyglądał, jakby chciał odczytać coś z moich oczu.
- Bardzo boli? - zapytał przejeżdżając ręką po siniakach.
- Nawet tego nie czuję.
- Przepraszam, nie powinienem był tak zareagować.
- Jesteś tylko facetem, Zayn. Facetem, który stracił najukochańszą osobę, byłeś zdenerwowany i w pełni cię rozumiem, bo Lou była dla mnie tak samo ważna jak i dla ciebie, uwierz mi.
- Ale to nie znaczy, że miałem prawo tak cię urządzić - odparł wkurzony - Louise kochałem najbardziej na świecie, znaczyła dla mnie więcej niż fani, rodzina i zespół razem wzięci, dlatego tak zareagowałem, nie myślałem nad tym co robię. Bardzo cię przepraszam.
- Cóż... Pewnie większość zareagowałaby w podobny sposób i...
- Może zamiast prawić mi kolejne kazania i mówić jak postąpiliby inni, po prostu byś mi wybaczyła? - przerwał mi nagle zdenerwowany.
Chciałam coś odpowiedzieć, jednak w tej samej chwili drzwi do sali się otworzyły, a do środka wpadło czterech przerażonych chłopaków, którzy wpadali na siebie chcąc ustawić się przy łóżku przyjaciela. Od razu, oczywiście, poznałam, że byli to pozostali członkowie zespołu. Wstałam z krzesełka i podeszłam do drzwi. Odwróciłam się jednak czując na sobie spojrzenie Zayn'a.
- Jakbyś czegoś potrzebował, wezwij mnie - powiedziałam i po prostu opuściłam salę.
Idąc w stronę pokoju dla pielęgniarek zawiązałam na szyi chustkę i wstąpiłam do paru potrzebujących pacjentów. Dopiero kiedy zostałam sama, przypomniałam sobie, że miałam zadzwonić do Facundo i dowiedzieć się co powiedzieli Josh'owi. Wyciągnęłam telefon i wystukałam numer znany mi na pamięć po czym przyłożyłam aparat do ucha. Odebrał dopiero po dłuższej chwili, a kiedy już zaczęliśmy rozmowę i dowiedziałam się o wszystkim, sama nie wiedziałam co myśleć. Josh został poinformowany o śmierci Louise, o tym, że to on spowodował wypadek i właśnie przeciwko niemu toczyć się będzie postępowanie karne. Dlaczego więc, do cholery, powiedział, że zabił Malika? Dlaczego w jego uśmiechu widać było poczucie dumy z własnych dokonań? Jedyne co przychodziło mi na myśl, to to, że był pod wpływem narkotyków, lub... Coś jeszcze innego, gorszego. Ale nie mi było osądzać jego stan psychiczny jak i emocjonalny, bo od tego byli wyspecjalizowani lekarze, którzy jedynie czekali na prośbę innych, by sprawdzili co dzieje się z pacjentami. Bez chwili zastanowienia udałam się do gabinetu doktora Dorren'a, by porozmawiać z nim o moim bracie.
Jak się okazało, rozmawiał z nim wcześniej bez mojej wiedzy, a to, czego się dowiedział wcale nie było dobrą wiadomością.
- Cóż, Sky... - zaczął zakłopotany, jakby nie wiedział jak ma mi to powiedzieć.
- Wiem Rothen'ie, że to może nie być przyjemne, ale... kurczę... muszę wiedzieć co jest z nim nie tak - powiedziałam wstając z obitego skórą fotela i zaczęłam przechadzać się po jego pokoju.
- Sky, pamiętasz jak kiedyś proponowałem ci, żebyś zaprowadziła brata do psychiatry? - starszy mężczyzna obserwował mnie wzrokiem, a kiedy stanęłam spuścił głowę - On jest chory psychicznie Skylar... Widzi to, czego tak naprawdę nie ma, myśli, że zrobił coś, czego nie zrobił, co idealnie świadczy o tym, że w jego przekonaniu to Zayn Malik zginął, a nie Louise i nie dociera do niego, że mogłoby być inaczej.
- A czy to możliwe, że podczas wypadku wiedział co robi? Był tego świadomy?
- Obawiam się, że tak.
- Ale na pewno zbadaliście go na obecność narkotyków? Nie brał nic? - zapytałam z nadzieją, że może jednak jest inaczej niż mówił, ale pomyliłam się.
Kiwając ze zrozumieniem głową, opuściłam jego gabinet po czym skierowałam się do sali, w której leżał Josh. Półleżał na łóżku uśmiechając się złowieszczo w stronę okna i mówiąc coś pod nosem. Właściwie nigdy się tak nie zachowywał, nie wyglądał jak dziecko chore na jakąś nieuleczalną chorobę. Nigdy nie pomyślałabym, że mój starszy brat mógłby być... chory psychicznie, no ludzie! Przecież przez większą połowę swojego życia zachowywał się całkowicie normalnie! Dopiero teraz coś zaczęło mu odbijać, jakby cofał się w rozwoju i stał się naprawdę niegrzecznym dzieckiem. Patrząc tak na niego zastanawiałam się, czy mama o wszystkim wiedziała. Było to bardzo prawdopodobne, bo przez ostatni czas tak naprawdę była bardziej delikatniejsza i ostrożniejsza w stosunku do niego. Tylko dlaczego, do cholery ja nic nie wiedziałam? Dlaczego niczego nie zauważyłam? Josh co prawda też nie dawał po sobie poznać tego, że jest z nim naprawdę źle, bo przecież z czasem dopiero człowiek staje się wrakiem samego siebie, podobnie było w przypadku mojego brata.
Po paru godzinach znów zostałam wezwana do pokoju Zayn'a.
- Nie wiesz, że mam innych pacjentów, którymi muszę się zajmować, a ty nie jesteś pępkiem świata - powiedziałam wchodząc do środka.
- Zamknij się i pomóż mi się ubrać - powiedział siadając na łóżku.
- Nie zostałeś jeszcze wy...
- Ale zostanę! - przerwał mi gwałtownie - Pomóż mi się ubrać.
Jego zagipsowana noga z lekkim hukiem wylądowała na podłodze, a ja wzdychając ciężko podeszłam do szafki wyjmując z niej ubrania, które przywieźli mu chłopcy z zespołu. Zdjął koszulę szpitalną i czekał, aż do niego podejdę. Spodziewałam się raczej nagiego chłopaka stojącego przede mną, jak każdy inny pacjent po zdjęciu koszuli, on jednak miał na sobie bieliznę, co mnie ogromnie ucieszyło. Podałam mu koszulę, którą założył sobie sam, a ze spodniami już mu pomogłam. Oparł się na mnie, kiedy ponownie wstał, by je zapiąć. Poprosił o kule więc mu je podałam. Podszedł do drzwi.
- Emm... Mogę coś zaproponować? - zapytałam patrząc jak przymierza się do otwarcia ich. Spojrzał na mnie jakby zniecierpliwiony.
- O co chodzi?
- Może pójdę po lekarza, który cię wypisze, jeśli o to ci chodzi? Na korytarzu jest pełno fotoreporterów i fanów, chyba nie chciałbyś, żeby...
- Dobrze myślisz - wrócił na łóżko - Idź po niego.

Następnego dnia, Zayn został wypisany ze szpitala, a Josh'a zabrano do ośrodka psychiatrycznego położonego całkiem niedaleko od mojego miejsca pracy. Mama ograniczyła już picie i o dziwo szybko wytrzeźwiała i wróciła do pracy, a mnie niestety czekały kolejne dnie rutynowej roboty w szpitalu.
Nie, żebym miała dość. W życiu! Jednak brak emocji, które towarzyszyły mi przez ostatnie dwa dni zrobiło swoje.
Chodziłam zdenerwowana po szpitalu, przeczesując każdą salę bardzo dokładnie. Zgubiłam komórkę i nie miałam zielonego pojęcia gdzie ona mogła być. W domu nie było jej na pewno, w pokoju pielęgniarek także, przeszukałam jeszcze salę, w której leżał Malik i tam również jej nie było! Zniechęcona dalszymi poszukiwaniami usiadłam przy stoliku w pokoju pielęgniarek, z kubkiem kawy w ręku i gorączkowo zastanawiałam się gdzie mogłam ją zasiać. Cholera... Mieli dzwonić do mnie z ośrodka psychiatrycznego, jakby coś działo się z Josh'em. Usłyszałam pukanie do drzwi, a kiedy zezwoliłam nieco zdziwiona na wejście, do środka wszedł najmniej oczekiwany przeze mnie gość.

- x -

Okeej! Witam was ponownie w opowiadaniu Obliged z udziałem Zayna i Cher, jako Skylar. Dość długo mnie tutaj nie było, co raczej jest spowodowane... było spowodowane brakiem dostępu do komputera przez jakiś czas i niepewność, która ogarniała mnie za każdym razem gdy brałam się za ponowne napisanie czegoś. Cóż... Ten rozdział miałam napisany już bardzo dawno temu, ale nie zdążyłam go opublikować. Teraz jest. I postanowiłam wrócić do pisania tego opowiadania. Mam nadzieję, że nie zostanę sama i choć parę osób będzie mnie odwiedzało, bo bardzo ważne dla mnie jest zdanie innych, zwłaszcza teraz, kiedy tak długo nie zabierałam się do pisania.
Serdecznie was pozdrawiam i liczę na drobne komentarze.
Andie.

3 komentarze:

  1. Nawet nie wiesz, jak bardzo się ucieszyłam za wieść o tym, że postanowiłaś tutaj wrócić! Zdążyłam polubić już wcześniej to opowiadanie pomimo tego, że opublikowałaś dopiero dwa rozdziały. Także dobrze, że będzie kontynuacja. Jeszcze jak wrócisz na Forgiveness - mogę skakać z radości!
    Szczerze mówiąc, ja również nie spodziewałam się po Zaynie skruchy i tego, że będzie w stanie przeprosić za swoje zachowanie. Mimo wszystko cieszę się jednak, że właśnie postąpił w ten sposób, ale mógłby być bardziej milszy dla Sky. Nie wiem, ale mam wrażenie, że jest strasznie opryskliwy. Rozumiem, że stracił ukochaną osobę, ale Skylar na Boga nie jest niczemu winna. Tak czy owak, dobrze, że między nimi sprawy się poukładały, a Malik zdaje sobie sprawę z tego, że źle postąpił. Mam nadzieję, że nie popełni takiego błędu po raz kolejny.
    Josh ma problemy psychiczne? Przykra sprawa. Też bardziej podejrzewałam jakieś używki, alkohol czy narkotyki, ale nie spodziewałam się, że będzie to miało aż tak głębokie podłoże. Widać, że Josh potrzebuje stałej i porządnej opieki i mam nadzieję, że już nikogo nie skrzywdzi.
    Ale naprawdę nie musiałaś kończyć w takim momencie! Któż to przyszedł do Sky? Z początku pomyślałam o Zaynie, ale to byłoby takie.. do przewidzenia, a wiem, że pewnie zrobisz nam jakąś niespodziankę, więc już teraz na nią czekam.
    Dużo weny Ci życzę, czasu i pomysłów na tę historię. Do napisania w komentarzu pod kolejnym rozdziałem. Pozdrawiam gorąco x

    OdpowiedzUsuń
  2. Cieszę się, że wracasz.
    Świetny rozdział, może nie za dużo się dzieję ale przynajmniej wyjaśniło się czemu Josh tak się zachowuję i dobrze, że Zayn przeprosił Skylar za to co zrobił ;D
    czekam na kolejny ;)
    Pozdrawiam ! xx

    OdpowiedzUsuń
  3. baaardzo się cieszę, że wracasz, bo spodobało mi się to opowiadanie od pierwszego rozdziału! xx
    Fajnie, że Zen przeprosił i coś czuję, że to on wpadł do niej na koniec haha xx
    czekam na następny!
    @lovyoubabycakes

    OdpowiedzUsuń