Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ♦ 02 ♦. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ♦ 02 ♦. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 10 marca 2014

♦ 02 ♦

Po skończeniu swojej zmiany, chciałam jak najszybciej wyjść ze szpitala jednak w poczekalni czekała mnie nie lada niespodzianka w postaci fotoreporterów, którzy chcieli dowiedzieć się ode mnie czegokolwiek o stanie zdrowia Zayna. Jako pielęgniarce oczywiście nie mogłam nic powiedzieć więc starałam się jak tylko mogłam, by uniknąć dalszych pytań i wyjść jak najszybciej ze szpitala.
Kiedy świeży powiew wiatru owiał moją twarz, poczułam się nieco lepiej, ale nie pomogło mi to zapomnieć o tym, co wydarzyło się niespełna dwie godziny wcześniej. Szyja wciąż mnie bolała, ale kłopoty z oddychaniem minęły. Wracając do domu zastanawiałam się, czy duże będę miała ślady po dłoni chłopaka.
Szłam spokojnie ulicą oblaną ciepłym blaskiem słońca świecącego na bezchmurnym niebie i zastanawiałam się jak zareaguje Josh, kiedy dowie się o śmierci Louise. Wzdychałam ciężko i na samą myśl o dziewczynie łzy zbierały mi się w oczach, ale kurczę... Przecież nie powinnam się tak zachowywać. Owszem, była moją przyjaciółką, świetnie się dogadywałyśmy, ale przez ostatnie trzy miesiące w ogóle ze sobą nie rozmawiałyśmy, nie widywałyśmy się. Dlaczego więc czułam się tak cholernie przygnębiona tym wszystkim? Właściwie nie czułam jedynie smutku i przygnębienia. Dręczyło mnie jeszcze dziwne uczucie, coś podobnego do... poczucia winy, jakbym to ja spowodowała wypadek i śmierć dziewczyny.
Podskoczyłam w miejscu, kiedy obok mnie, na ulicy, z piskiem opon zahamowało czarne auto z przyciemnionymi szybami. Ten samochód rozpoznałabym wszędzie więc jedynie odetchnęłam z ulgą i uśmiechnęłam się pod nosem.
- Wsiadaj, maleńka - Milagros otworzyła drzwi od strony pasażera i zaczekała aż wsiądę, by później z piskiem opon ponownie ruszyć.
Przez większość czasu tylko ona opowiadała o wydarzeniach w jej życiu, jakie miały miejsce kiedy się nie widziałyśmy. Milagros była średniego wzrostu brunetką o dużych, brązowych oczach, z poczuciem humoru jakiego u nikogo wcześniej nie widziałam. Swój wzrok skupiała na drodze, co jakiś czas oglądając się na boki i podziwiając ulice, którymi właściwie rzadko jeździła. Mieszkała w sąsiednim mieście, a odwiedzała mnie jedynie w weekendy, choć i tak nie zawsze. Opowiadała właśnie o nowej sesji One Direction. Była fotografem i fotomodelką, lubiła śpiewać i rozbawiać ludzi, za to ją kochałam.
- No, a opowiadaj co u ciebie! - odparła kończąc swój monolog.
- Dzisiaj przywieźli do nas dwie osoby... - odpowiedziałam starając się z całej siły, by głos mi nie drżał na samą myśl o Louise - Facet i jego narzeczona.
- Niech zgadnę, facet nie przeżył? - zapytała.
Wiedziałam, że jej mogę zaufać, dlatego nie ukrywałam prawdy. A poza tym, i tak by się zaraz dowiedziała nie tylko ona a wszyscy ludzie z otoczenia chłopaka.
- Zayn i Louise... - początkowo zignorowałam jej "niech zgadnę", a kiedy powiedziałam prawdę zatrzymała nagle samochód gdzieś na uboczu drogi i bardzo długą chwilę patrzyła mnie tępym, smutnym wzrokiem.
Łzy zaczęły mimowolnie płynąć z moich oczu, wtedy dziewczyna przytuliła mnie mocno i delikatnie zaczęła bujać naszymi ciałami. W tym samym momencie zadzwoniła moja komórka, była to mama. Kiedy odebrałam miała roztrzęsiony głos, płakała... Mówiła bardzo nieskładnie więc chwilowo czułam zdezorientowanie, jednak kiedy wypowiedziała imię Josh'a, zrozumiałam nagle o co chodziło.
Przestraszona spojrzałam na Milagros.

Wpadłam do szpitala niczym burza, uderzając każdego, kto stał mi na drodze. Chciałam jak najszybciej udać się do gabinetu mamy, ale kiedy jej tam nie było zbiegłam znów do recepcji, by zapytać o brata. Leżał w sali obok Zayn'a więc czym prędzej tam pobiegłam. Zamieszanie na korytarzu odrobinę zmalało od mojej ostatniej wizyty przed salą chłopaka więc nie musiałam się przekopywać, by wejść do sali, w której reanimowano, ponoć ponownie, mojego brata. Mama stała z boku sali z twarzą schowaną w dłonie, ale już nie płakała, jedynie lekkie wstrząsy owładnęły jej ciałem. Była zdenerwowana, smutna i najchętniej zabiłaby osobę, która zrobiła krzywdę jej synowi. Mnie co prawda nigdy nie łączyły z bratem specjalne relacje, a gdyby było jeszcze gorzej, pewnie nawet nie wracałabym do szpitala, ale jakby nie patrzeć - Josh był moim bratem. Czułam się w obowiązku wrócić i sprawdzić co się stało.
Zauważyłam, jak drzwi sali ponownie się otworzyły i stanął w nich mężczyzna ubrany w mundur policyjny. Właściwie od razu rozpoznałam w nim Fac'a.
- Facundo... - podeszłam do niego, lekko roztrzęsiona - Coś się stało?
- Możemy porozmawiać na osobności? - spojrzał na moją mamę, ale widząc jej zdenerwowanie i bezsilność, poprosił o rozmowę właśnie mnie. W sumie... Pewnie postąpiłby tak od samego początku, bo przyszły mąż Milagros nigdy nie mógł załapać dobrego kontaktu z moją matką.
Skinęłam głową i wyszłam z sali, a on za mną. Zaprowadziłam go do pokoju pielęgniarek z nadzieją, że będziemy tam sami i nikt nam nie przeszkodzi... Zamknęłam drzwi na klucz od środka i zaprosiłam go do niewielkiego stołu.
- Napijesz się czegoś?
- Zabiłbym za kubek gorącej kawy - powiedział, a ja uśmiechnęłam się delikatnie nalewając do kubka świeżo zaparzonej kawy. Usiadłam obok niego kładąc przed nim naczynie.
Facundo był wysokim blondynem, miał nieco zwężone zielone oczy, naprawdę duży nos i wspaniałe, pełne usta. W sekrecie wam powiem, że całował naprawdę nieźle, ale ciiiiii! Milagros nie wie, że byłam z nim przez parę miesięcy zanim się poznali. Był dla mnie jak drugi brat, o wiele delikatniejszy, dbający o moje bezpieczeństwo i przede wszystkim - nie pozwalający mnie skrzywdzić Josh'owi.
Siedział teraz przede mną wzrokiem wbitym w moje oczy i widziałam, jak myślał, jak starał się dokładnie ułożyć słowa, bym zrozumiała od razu to, co miał mi do powiedzenia. Już na samym początku domyślałam się, że nie były to dobre wieści, jednak aż tak złych również nie oczekiwałam. Brwi chłopaka skurczyły się, a na czole pojawiło parę zmarszczek. Z trudem przełykał ślinę, upił trochę kawy i spojrzał na mnie.
- Mils powiedziała mi przed szpitalem, że Louise zginęła... Jechała z Zayn'em, zgadza się? - zapytał, a jego głos był ochrypły i nieco smutny. Cholera! Jeden wypadek i całe miasto będzie przygnębione.
- Nie zastanowiło cię to jeszcze, że również Josh miał wypadek samochodowy?
- Samochodowy? Cóż... Nie wiedziałam o tym, bo właściwie niedawno dotarłam do szpitala - spojrzał na mnie.
- Więc nic nie wiesz? - zapytał, a ja kiwnęłam przecząco głową - Myślimy, że mieli wypadek w tym samym momencie - zaczął - Ale Josh zaklinował się w aucie i dopiero niedawno go wyciągnęli. Oba samochody do kasacji.
- Ktoś jeszcze uczestniczył w wypadku? - zapytałam z bardzo złym przeczuciem. Kiwnął przecząco głową, a ja przełknęłam głośno ślinę - Wiadomo kto był sprawcą wypadku?
- Świadkowie widzieli jak to Josh skręcił na samochód Malika - powiedział, a ja zdenerwowana uderzyłam mocno nogą o podłogę i spuściłam głowę.
W głowie nie mieściło mi się to, że mój brat byłby zdolny do spowodowania wypadku i być może zrobił to celowo. Rozumiałam, że nienawidził Zayn'a (i ze wzajemnością), jednak nie tylko to musiało być powodem pewnego rodzaju zemsty z jego strony. Nie mogłam pojąć jak można zrobić coś takiego i byłam cholernie ciekawa, jak zareagowałby Josh na wieść, że być może właśnie przez niego zginęła Louise, choć on pewnie chciałby śmierci Zayn'a. Chciałam się również dowiedzieć co Malik pamiętał z tego wypadku, czy widział coś, czy widział JAK do tego doszło.
- Kochanie... - poczułam jak Fac łapie moją dłoń, a drugą ręką podnosi głowę - Na razie nic nie wiadomo na sto procent, muszę porozmawiać z twoim bratem, Zayn'em i wypytać świadków wypadku i wtedy dowiemy się jak było naprawdę, ale na razie nie obwiniaj brata, dobrze? Nie obwiniaj nikogo, bo przecież nie wiemy, czy był to specjalnie spowodowany wypadek.
- Przecież ten idiota miał motyw! I, cholera, zabił przy tym Louise! - znów się rozpłakałam, a on przytulił mnie mocno na pocieszenie.

Następnego dnia, gdy stanęłam przed lustrem w łazience, zauważyłam na swojej szyi dwa dość duże siniaki, które, jak się mogłam domyśleć, były spowodowane ściśnięciem dłoni przez Zayna. Nie miałam czasu na pudrowanie tego więc postanowiłam chodzić cały dzień w chustce, by nie wzbudzać niczyich podejrzeń, co do tego, iż mogłam zostać pobita... przez matkę. Wszyscy, bowiem, wiedzieli, że od czasu do czasu lubiła sobie wypić, a miała ku temu właśnie powód poprzedniego wieczora.
- Sky, jesteś gotowa? Milagros przyjechała! - usłyszałam wołanie mamy więc wróciłam do pokoju i wyjrzałam przez okno. Samochód brunetki stał przed domem więc było to potwierdzeniem jej słów. Schowałam najpotrzebniejsze rzeczy do torebki, poprawiłam szalik i fryzurę po czym opuściłam pokój.
- Mamo, jesteś pewna, że poradzisz sobie sama w domu? - zapytałam widząc siedzącą rodzicielkę w salonie, na kanapie, z butelką czerwonego wina w dłoni.
- Tak, idź już - machnęła na mnie ręką.
Nie powinna była się tak zachowywać zważając na to, że była dyrektorem szpitala, ale w pewnym sensie ją rozumiałam. Po rozmowie ze mną, Facundo wstąpił do gabinetu matki i powiedział jej wszystko więc pewnie dlatego znajdowała się teraz w takim, a nie innym stanie. Wyszłam z domu i skierowałam się do auta przyjaciółki. Przywitałam się z nią i ruszyłyśmy w stronę szpitala.
- Jest piątek, dlaczego nie jesteś w pracy? - zapytałam zaciekawiona.
- Postanowiliśmy wszyscy wspólnie, że zawiesimy działalność i występy chłopców, dopóki Zayn nie poczuje się całkowicie dobrze, by znów zacząć koncertować - odpowiedziała spokojnie, po czym westchnęła ciężko - Chociaż obawiam się, czy w ogóle będzie w stanie się po tym pozbierać. Louise wiele dla niego znaczyła.
- Podobnie jak dla nas wszystkich, Mils - odparłam smutno.
Zatrzymałyśmy się na szpitalnym parkingu dla odwiedzających po czym razem skierowałyśmy się w stronę budynku, przed którym stało mnóstwo ludzi z aparatami, mikrofonami i innymi typowymi dla dziennikarzy dodatkami, a do tego spore tłumy fanów. Nigdy bym nie pomyślała, że wiadomość o wypadku Zayn'a rozniosłaby się w takim tempie po całym mieście, a może nawet i świecie! Rozpoznając osobę Milagros zaczęli gromadzić się wokół nas i wypytywać o różne rzeczy, jednak żadna z nas się nie odezwała, aż w końcu udało nam się wejść do środka.
- Gdzie jest jego sala? - zapytała brunetka.
- Odprowadzę cię, mam po drodze.
Zostawiłam ją samą pod drzwiami sali, w której przebywał chłopak i skierowałam się do pokoju obok, gdzie leżał Josh. Początkowo nie zauważyłam, że siedzi z nim jakichś dwóch policjantów, ale później wycofałam się i poszłam do pokoju dla pielęgniarek, by przebrać się w strój do pracy. Zakładając fartuszek chciałam zrezygnować z chustki, którą nałożyłam na szyję, jednak obawiałam się plotek, że matka naprawdę mogła mnie pobić, a tak to zawsze mogłam powiedzieć, że mam chrypę, która nie jest zaraźliwa, prawda?
Zostałam wezwana do jednego z pokoi więc szybko udałam się do pacjenta.

Po pięciu godzinach pracy miałam serdecznie dość życia w niewiedzy i musiałam jak najszybciej porozmawiać z Josh'em. Całe szczęście był już sam w pokoju. Siedział na łóżku jak gdyby nigdy nic i patrzył w okno. Po chwili dopiero spojrzał na mnie i natychmiast jego twarz przybrała złowrogi wyraz, jakbym to ja coś zrobiła... Jakbym to ja zabiła Louise.
- To prawda? - zapytałam szybko, bez zbędnego zamartwiania się o niego czy pytania o jego stan zarówno zdrowia jak i psychiczny. Uśmiechnął się jedynie - Pytam, czy to prawda, że to ty spowodowałeś wypadek?! - podeszłam do jego łóżka. Byłam tak zdenerwowana, że najchętniej uderzyłabym go w tą zabandażowaną twarz.
- Policja już o wszystkim wie - uśmiechnął się z satysfakcją - Zabiłem Malika i nic nie możesz z tym zrobić - dodał poważnie - Teraz Louise będzie moja, ożenię się z nią, będziemy mieli dzieci i wyjedziemy na drugi koniec świata - mówił, a ja spojrzałam na niego bardziej niż zdziwiona.
- Skąd wiesz, że zabiłeś Malika? - zapytałam ostrożnie.
- Widziałem, jak wylatywał przez przednią szybę, to byłoby niemożliwe, żeby przeżył - odparł, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.
Wyszłam z sali chcąc jak najszybciej zadzwonić do Fac'a i dowiedzieć się, co powiedzieli mu policjanci, jednak w tym samym momencie wezwano mnie do sali Zayn'a. Nie miałam daleko więc chwilę odczekałam i spokojnie weszłam do środka. Półleżał na łóżku i patrzył na mnie. Ale nie było to już złowrogie spojrzenie.
Machnął ręką, by do niego podeszła i tak też zrobiłam.




- x -
Z góry przepraszam za błędy, ale rozdział nie był sprawdzany :/
Tak więc mamy rozdział drugi. Bardzo, ale to bardzo dziękuję wam za komentarze pod jedynką :)

Rozdział może nie należy do najlepszych, ale w kolejnych będzie się działo, to wam mogę obiecać.
Do bohaterów dodałam postacie Josh'a, Facundo i Milagros (yepp, ostatnia dwójka jest ze Zbuntowanego Anioła, zawsze chciałam ich dodać, haah!)
Mam nadzieję, że notka wam się spodobała :)

♥