- Skylar, mama cię szuka - usłyszałam głos recepcjonistki po czym dziękując jej udałam się do gabinetu dyrektora szpitala.
Bez pukania weszłam do środka i chowając ręce w kieszenie jasnofioletowego fartuszka spojrzałam na mamę siedzącą za biurkiem. Zmierzyła mnie wzrokiem z pogardą, jednak jej głos nie był wcale niemiły. Wręcz przeciwnie, miałam wrażenie, że chce się podlizać bym wykonała dla niej kolejną robotę. Nie chodziło tym razem o posprzątanie którejś sali czy przyniesienie jej kawy z drugiego końca miasta.
- Przywieźli do nas chłopaka, poszkodowanego w wypadku samochodowym - oznajmiła.
- To przecież szpital, dziwi cię to? - oparłam dłonie o tył krzesła stojącego przede mną.
- To Zayn Malik - powiedziała szybko z szerokim uśmiechem, a ja oniemiałam - Chciałabym, byś zwróciła na niego szczególną uwagę, nie chcę by czuł się tu jak w normalnym szpitalu, rozumiesz... - bardziej stwierdziła niż zapytała - Rozmawiaj z nim, opiekuj się.
- Nie jestem pielęgniarką, mamo.
- Od dzisiaj jesteś - odpowiedziała, a ja ponownie nie wiedziałam co powiedzieć - Już dawno miałam cię awansować, kochanie, jednak nie byłam pewna czy jesteś na to gotowa, ale widząc z jakim zapałem pomagasz innym i nie boisz się widoku krwi, ani niczego w tym rodzaju, no i oczywiście biorąc pod uwagę to, że uratowałaś dwa życia... Zostajesz pielęgniarką - oznajmiła z szerokim uśmiechem podając mi nową plakietkę, na której widniało moje zdjęcie, imię, nazwisko i stanowisko, jakie zajmowałam od tamtej chwili.
Uśmiechnięta spojrzałam na matkę, po czym przebiegłam przez biurko i rzuciłam się jej na szyję. Wzruszyłam się, to muszę przyznać, bo naprawdę kochałam pracę w szpitalu chociaż było mi również przykro patrzeć na śmierć, która zabierała niewinnych ludzi, a widok płaczących dzieci wcale nie był pocieszający jednak zawsze znajdowało się jakieś rozwiązanie, by wyjść z opresji. Chwile mojej radości i łzy szczęścia przerwał dzwoniący telefon.
- Wołają cię - powiedziała mama odkładając słuchawkę z uśmiechem - Leć! Szybko - zaśmiała się, kiedy biegiem rzuciłam się w stronę drzwi.
Okazało się, kiedy zbiegłam do poczekalni, że byłam potrzebna przy chłopaku, którego właśnie przywieźli, i o którym mówiła mama. Zayn Malik w szpitalu, w naszym szpitalu! Nie byłam aż tak wielką fanką by zacząć od razu krzyczeć i rzucać się po korytarzach świadoma tego, że go poznam, jednak trudno było mi uwierzyć w to, że ktoś taki jak on został mi dany pod opiekę. Z wielkim trudem przekroczyłam próg sali i zamknęłam za sobą drzwi, ponieważ ludzie już rozpoznali chłopaka i przepychali się na korytarzu chcąc dowiedzieć się co się stało. Podeszłam do łóżka, po którym brunet rzucał się jak szalony krzycząc jakieś imię, które dla mnie było zupełnie niezrozumiałe kiedy tak się wiercił. Podeszłam do niewielkiej gablotki i wyjęłam z niej mocny środek uspokajający oraz strzykawkę. Po paru sekundach chłopak uspokoił się, a lekarz spojrzał na mnie bardzo zdziwiony. Przewróciłam oczami.
- Masz mózg, dziadku? Czy naprawdę nie umiesz go używać? - zadrwiłam machając mu strzykawką przed nosem.
- Nie pozwalaj sobie - syknął przez zęby.
- Bo co? Moja matka może i jest dyrektorem tego szpitala, ale to nie znaczy że dzięki temu się rządzę. Wykonuję swoje zadanie, które właściwie ty powinieneś zrobić w pierwszej kolejności!
- Nie jesteś pielęgniarką.
- A, a... - machnęłam mu plakietką, którą dostałam od mamy przed nosem i spojrzałam na leżącego spokojnie na łóżku chłopaka.
Na korytarzu w tym samym czasie rozległo się głośne stuknięcie, a potem krzyk. Wyszłam na zewnątrz zostawiając lekarza z chłopakiem i poprosiłam jedną z pielęgniarek, by mu pomogła, a sama poszłam zobaczyć co się działo. Wiedziałam, że w szpitalu każdy mi ufał więc postanowiłam trochę to wykorzystać i "wkradłam się" do sali, gdzie był jeszcze większy tłum.
Louise Edwards...
Dziewczyna Zayn'a, która prawdopodobnie była z nim przed pojawieniem się w szpitalu. Spojrzałam na nią i wcale nie byłam szczęśliwa tym, ze ją zobaczyłam. Jej twarz była blada, odrobinę zakrwawiona, oczy zamknięte, usta sine jakby wyszła dopiero z bardzo zimnego pomieszczenia.
Była martwa.
To jej imię krzyczał Zayn zanim podałam mu środek uspokajający. Chciał wiedzieć co z nią jest, czy żyje. Obawiałam się, że będzie potrzeba więcej środków, by go uspokoić kiedy dowie się o jej zgonie. Spojrzałam na zegarek. 15:15. Ale możliwe było, że zginęła już wcześniej.
- Czas zgonu? - zapytał lekarz rozkładając matę w kolorze mięty.
- 15:15 - odparł drugi z lekarzy, a ja posmutniałam nagle.
Znałam Louise jeszcze zanim była z Malikiem. Zerwała z moim bratem, bo za bardzo na nią naskakiwał, zbyt dużo oczekiwał i spieszył się ze ślubem. Z tego co wiedziałam, Zayn nie był zadowolony dalszym utrzymywaniem kontaktów Louise z moim bratem i dochodziło między nimi do częstych kłótni. Śmiało mogłam przyznać, że przyjaźniłyśmy się z blondynką, jednak kiedy zerwała z Josh'em i nasz wspólny kontakt się urwał, co w sumie rozumiałam.
Siedziałam w pokoju dla pielęgniarek i myślałam o tym wszystkim. Musiał to być wypadek samochodowy... Louise mogła nie mieć zapiętych pasów, przez co wypadła przez przednią szybę i uderzyła głową o ulicę z takim impentem, że bardzo ją potłukła, a kiedy leżała tak na łóżku w sali, miała w piersi niewielką dziurę, ale mogła ona być głęboka. Kiedy wypadła, kawałek szyby musiał wbić się w jej serce i...
Oczy zaszły mi łzami.
- Hej, Holmes'ie - usłyszałam głos jednej ze starszych pielęgniarek - Nie myśl tyle, dziewczyna nie żyje i to jest najważniejsze - powiedziała, a na jej twarzy pojawił się szeroki uśmiech - O jedną bezmózgą idiotkę mniej - dodała zanosząc się głośnym śmiechem. Wstałam i podbiegłam do niej gwałtownie przyciskając do ściany.
- Była moją przyjaciółką, a poza tym nie masz prawa mówić tak o zmarłych... - pogroziłam jej palcem - Holmes'ie - puściłam ją, a z moich oczu momentalnie zaczęły lecieć łzy.
Było mi naprawdę przykro, że tak się stało, a ta stara ropucha jeszcze się naśmiewała. Kobieta stała cały czas przy ścianie i wyglądała jakby szykowała się do ataku na mnie, kiedy w tym samym momencie do pokoju weszła inna, młodsza pielęgniarka.
- Przepraszam, ale... - spojrzała na mnie - Sky, pacjent z sali 45 chce cię widzieć.
Wytarłam oczy i minęłam obie kobiety w drzwiach.
Świetnie. Całą drogę do jego sali zastanawiałam się, czego mógł ode mnie chcieć i modliłam się w duchu, by wiedział już o Louise, ponieważ nie chciałam przekazywać mu złych wieści osobiście. Tłum na korytarzu przed jego salą wcale nie zmalał, a wręcz przeciwnie - powiększył się uniemożliwiając jakiekolwiek przejście choćby do schodów. Przeciskając się między ludźmi zaglądającymi przez okno do jego sali potrąciła parę osób, ale przepraszając w końcu udało mi się wejść do środka i zasłonić okienko od środka.
Leżał nieruchomo na łóżku i patrzył w sufit. Wyglądał zupełnie jak Louise leżąca na swoim łóżku... Ale żył. Jego oddech był płytki, spokojny, a sam chłopak wykonywał delikatne ruchy, jakby bał się, że się rozbije. Pewnie już był bardzo przybity, bo raczej nie każdy chodziłby szczęśliwy dowiadując się wcześniej o śmierci ukochanej osoby, prawda? Wykonałam jego prośbę i podeszłam do łóżka, na którym leżał.
- Przyjaźniłyście się, prawda? - zapytał nawet na mnie nie zerkając. Jego głos był całkowicie załamany, niema bliski płaczu, drżał na całym ciele kiedy tylko otrzymał ode mnie twierdzącą odpowiedź. Złapał mnie nagle za rękę i kazał pochylić, a następnie złapał mnie za szyję i spojrzał głęboko w oczy. Widziałam w nich chęć zemsty, złość pomieszaną z bezradnością i... łzy, które z każdą sekundą wypełniały oczy chłopaka - Więc dlaczego jej nie uratowałaś, co? Pytam, dlaczego?! - krzyczał i nie ukrywał już rozpaczy.
- Nie mogłam - odpowiedziałam spokojnie, choć sama byłam zdenerwowana i zdołowana zarazem - Kiedy weszłam do jej sali, już nie żyła. Zayn, nie mogłam już nic zrobić - powiedziałam z nadzieją, że mnie puści i nie będę już czuła duszności spowodowanych ściśnięciem przez niego ręki na mojej szyi.
- Kłamiesz, mogłaś ją uratować, ale nie chciałaś, bo była dziewczyną twojego brata!
- Zayn... Zayn, spójrz na mnie - poprosiłam kiedy odwrócił głowę - Spójrz na mnie! - powtórzyłam i wtedy wykonał moją prośbę - Chciałabym zrobić wszystko, by cofnąć czas i umożliwić lekarzom uratowanie jej z moją pomocą, ale nie mogę. Rozumiesz? Naprawdę żałuję, że nie mogłam nic zrobić. Zayn... - przerwałam, kiedy znów odwrócił głowę - Przykro mi...
Puścił moją szyję i nakazał wyjście. Nie miałam zamiaru mu się sprzeciwiać, rozumiałam go i naprawdę mu współczułam, w końcu... Widać było na każdym ich wspólnym zdjęciu, w każdej zwrotce piosenki miłosnej, którą śpiewał, że ją kochał. Cholera... Dlaczego wszystko w moim życiu musi się walić?

- x -
Witajcie w rozdziale pierwszym! Cóż, bardzo dziękuję za komentarze pod prologiem, które również zmotywowały mnie do napisania tego rozdziału. Szedł mi całkiem szybko i jestem z niego w miarę zadowolona. W miarę, bo musiałam uśmiercić Louise (Perrie). Cholera, nie chciałam tego, ale nikt inny nie przychodził mi teraz na myśl. No... W rozdziale może niewiele ciekawego się dzieje, jednak mam nadzieję, że i tak wam się spodobał. Jeśli nie - przepraszam i proszę o napisanie mi co powinnam zmienić. Za wszelkie błędy przepraszam, sprawdzając ten rozdział nie zauważyłam żadnych, ale każdemu zdarzy się coś ominąć, prawda? Cóż... Zapraszam do komentowania i wyrażania własnej opinii.
Ahh, zapomniałabym wspomnieć, że wszystkie akcje i praca pielęgniarek w szpitalu tutaj jest całkowicie zmyślona i może odbiegać od rzeczywistych prac w szpitalu - tak, dla jasności :)
Chciałabym was jeszcze prosić, byście wpisywali się do zakładki Informowani jeśli chcecie dostawać wiadomości o nowych rozdziałach. Z góry dziękuję.
♥
Witajcie w rozdziale pierwszym! Cóż, bardzo dziękuję za komentarze pod prologiem, które również zmotywowały mnie do napisania tego rozdziału. Szedł mi całkiem szybko i jestem z niego w miarę zadowolona. W miarę, bo musiałam uśmiercić Louise (Perrie). Cholera, nie chciałam tego, ale nikt inny nie przychodził mi teraz na myśl. No... W rozdziale może niewiele ciekawego się dzieje, jednak mam nadzieję, że i tak wam się spodobał. Jeśli nie - przepraszam i proszę o napisanie mi co powinnam zmienić. Za wszelkie błędy przepraszam, sprawdzając ten rozdział nie zauważyłam żadnych, ale każdemu zdarzy się coś ominąć, prawda? Cóż... Zapraszam do komentowania i wyrażania własnej opinii.
Ahh, zapomniałabym wspomnieć, że wszystkie akcje i praca pielęgniarek w szpitalu tutaj jest całkowicie zmyślona i może odbiegać od rzeczywistych prac w szpitalu - tak, dla jasności :)
Chciałabym was jeszcze prosić, byście wpisywali się do zakładki Informowani jeśli chcecie dostawać wiadomości o nowych rozdziałach. Z góry dziękuję.
♥